Het heeft geen zin om het te ontkennen: stoofpot is magisch. Een beetje water, een beetje vuur, een beetje «wat dan ook», de juiste kruiden, en automatisch ontstaat er een maaltijd waarmee we na een of twee borden met een dinosaurus zouden kunnen vechten. Toch heb ik geleerd dat sommige koks die magie oneindig proberen te verlengen door de strategie van de «eeuwige stoofpot» toe te passen. Het idee is om de pan telkens wanneer nodig aan te vullen, een goed vloeistofniveau te handhaven, en veel teksten spreken over stoofpotten die tientallen jaren hebben overleefd...
Op 6 mei 1981 publiceerde de New York Times een artikel van de onafhankelijke schrijver Arthur Prager. In die tekst vertelt hij over zijn pot-au-feu, die hij al 21 jaar in optimale staat had gehouden. Pot-au-feu is niet meer dan een «pan op het vuur», een van de puurste definities van Franse stoofpot... maar 21 jaar? Prager beweert dat zijn exemplaar het oudste in de omgeving van New York was (zelfs «van de Verenigde Staten»), en voegt wat kleurrijke details toe die we alleen met een korreltje zout kunnen aannemen: onder andere een «300 jaar oude» stoofpot in Normandië, en een andere uit Perpignan die in de vijftiende eeuw werd gemaakt, maar de Tweede Wereldoorlog niet overleefde.
Eeuwige stoofpot, en het idee om «voor altijd» te koken
Bron: Marielle Descalsota voor Business Insider
In een poging moderne en verifieerbare voorbeelden te vinden, leiden de bronnen ons naar Bangkok, waar een restaurant genaamd Wattana Panich een «vlees- en noedelsoep» aanbiedt die al 50 jaar wordt onderhouden, door drie generaties van dezelfde familie. De eigenaar legt uit dat ze het elke avond verwijderen, een deel naar een ander vuur verplaatsen, de hoofdpan schoonmaken, en de volgende dag de ingrediënten en het water toevoegen, waardoor de keten behouden blijft. Zoals te verwachten was, had de «eeuwige stoofpot» zijn virale moment dankzij de journaliste en comédienne Annie Rauwerda (maker van Depths of Wikipedia), die er een 60 dagen klaarmaakte tussen juni en augustus 2023, met medewerking van het publiek.
De oorsprong van de «eeuwige stoofpot»
Maar als we proberen de oorsprong van de «eeuwige stoofpot» te identificeren, wijzen alle pijlen naar de middeleeuwen. Boeren, in een poging tijd te besparen, hielden het vuur dag en nacht brandend, en het plaatsen van de stoofpot erboven was niet meer dan een evolutionaire sprong. De enige reden waarom hij volledig werd geleegd, was de naleving van de vastentijd, om het vlees te verwijderen.
Het spreekt voor zich dat twijfels over hygiëne en voedselveiligheid onvermijdelijk zijn, maar tegenwoordig hebben we grote voordelen, en de «eeuwige stoofpot» wint nog steeds aan populariteit in verschillende regio's.
Bronnen: The Independent, The New York Times, Business Insider, NPR, Wikipedia
