Laten we eerlijk zijn: wie heeft dit niet meegemaakt? Onze blaas voelt als een grote heteluchtballon, maar er is geen plek om te "evacueren" zoals de fysica en biologie vereisen. De tijdelijke oplossing, en we moeten zeggen instinctief, is om het op te houden tot het juiste moment zich voordoet. Echter, hoe slecht kan dat ophouden voor ons zijn? Het antwoord verschilt per persoon, maar te lang wachten brengt enkele risico's met zich mee.
Veel van mijn verhalen hebben te maken met die speciale plek van "meditatie" die we allemaal vroeg of laat moeten bezoeken. Mijn "maaggevoeligheid" duurt al jaren en dwingt me om vreemde en geïmproviseerde plekken te bezoeken om een toilet te vinden. Ook de zogenaamde "nummer één" heeft zijn verraad. Kom op: wie is er niet eens wakker geworden en rende als een cheeta om dat equivalent van de Iberische Zee die we in onze blaas voelen te ledigen?
Als je moet gaan… moet je gaan, maar soms moeten we het bezoek uitstellen, meerdere keren. Een vergadering, een film in de bioscoop, een feestje met drie of vier biertjes in ons systeem, een fastfoodrestaurant na het drinken van een van hun reusachtige frisdranken... de lijst is eindeloos. Uiteraard kan dat ophouden gevolgen hebben. Hoe goed kennen we die?
De gevolgen van het ophouden van urine
De gemiddelde menselijke blaas kan bijna een halve liter urine bevatten, terwijl de blaas 's nachts groot genoeg wordt om het dubbele op te slaan, wat zeker onze snelheidsrecords van bed naar badkamer verklaart. De blaas is uitgerust met een reeks receptoren die bij een bepaalde limiet een signaal naar onze hersenen sturen, wat de behoefte om te plassen aangeeft.
De eerste actie van de hersenen is het samentrekken van de detrusorspier, wat dat gevoel van urgentie veroorzaakt dat we allemaal kennen. De inwendige sluitspier van de blaas opent zich als reactie op de onvermijdelijke lediging, maar de laatste "veiligheidsklep" is de distale sluitspier. Dit leidt tot een duel tussen de detrusorspier en de distale sluitspier, waarbij de eerste op de een of andere manier wint. Wat zijn nu de alternatieven? Wat gebeurt er als dat mechanisme breekt?
In een normaal geval voelen we de "warme stroom" langs onze benen naar beneden lopen. Als de blaas om een of andere reden verzwakt is, kan te lang ophouden leiden tot een scheuring, wat een drainage met een katheter vereist om de urine uit de buik te verwijderen. Toch manifesteert het grootste risico van langdurig ophouden zich via een urineweginfectie, die leidt tot een constante drang om te plassen, zelfs als de blaas leeg is, een hogere frequentie van toiletbezoeken en natuurlijk het gevoel dat we lava plassen.
Een andere complicatie is urine-retentie, die optreedt wanneer de detrusorspier de blaas niet volledig kan legen. Kortom: houd het met mate op. Wanneer het signaal komt, heeft je lichaam het bij het juiste eind, en zoals altijd, als je voelt dat er iets niet klopt, raadpleeg dan een specialist.
