Vanavond ga ik een van mijn favoriete gerechten eten: restjes taart. Het bevat alles wat we de afgelopen dagen overhadden, klein gesneden en door elkaar gemixt, samengeperst en in een zelfgemaakt deeg voor het smullen. Ik vind het zo lekker omdat het vertrouwd is, maar het smaakt nooit exact hetzelfde, want de restjes zijn nooit hetzelfde of in dezelfde verhouding. Het is een verrassing waarvan we weten dat het lekker zal zijn. Een beetje zoals de Vertedero Animado de la Semana, een rubriek van NeoTeo waarvan je weet wat je te wachten staat, maar die elke week met enigszins andere smaken komt. Een vertrouwde verrassing, zeg maar. En als je het begeleidt met het aanbevolen nummer, is het alsof je een beetje ajinomoto aan het mengsel toevoegt. Puur genot!
Vandaag ben ik extreem nostalgisch geworden, dus ik raad een Argentijnse klassieker aan: Extraño ser, van Suéter. Het is onmogelijk om niet van deze muziek te houden. Geniet ervan!
