Er is een fundamenteel probleem met zonne-energie (en ook met andere bronnen): het gebrek aan een stabiele en efficiënte manier om overtollige energie op de lange termijn op te slaan. Batterijen doen hun werk redelijk goed 'op het moment zelf', maar het zou onrealistisch zijn om van een Li-ion-accu te verwachten dat deze zijn lading vijf of tien jaar vasthoudt. Een team van de Technische Universiteit Chalmers in Zweden denkt de oplossing te hebben. Het gaat om een thermische vloeistof die zonne-energie 18 jaar kan opslaan en zelfs kan worden vervoerd als een traditionele brandstof.
Het probleem met batterijen
Over het algemeen hebben de beste commerciële oplaadbare batterijen op het gebied van zelfontlading de Eneloop-accu's van Sanyo/Panasonic/FDK-Fujitsu. De nieuwste generatie verliest na een jaar opslag slechts 15 procent van zijn lading. Om die percentages te overtreffen, moeten we niet-oplaadbare opties verkennen. Deze technologie is echter vooral op persoonlijk niveau nuttig; op grotere schaal schiet het tekort. Denk bijvoorbeeld aan een zonnepark: hoe slaan we de overtollige energie op? En hoe vervoeren we die?
Vloeibare zonne-energie
Hier komt het concept van vloeibare zonne-energie in beeld. Het is niet nieuw – de afgelopen tien jaar zijn er verschillende studies over gepubliceerd – maar een van de meest veelbelovende werken komt weer van de Technische Universiteit Chalmers in Zweden. In plaats van elektriciteit op te wekken zoals een traditionele batterij, geeft de vloeistof warmte af wanneer deze wordt geactiveerd met een geschikte katalysator. Ruimteverwarming is het eerste waar we aan denken, maar dit is nog maar het begin.
Bekijk de video van CNN over dit onderwerp.
Hoe werkt het?
Technisch gezien doorloopt de vloeistof een conversieproces. De eerste fase is gebaseerd op de koolwaterstof norbornadiene, waarvan de moleculen veranderen in quadricyclaan wanneer ze worden blootgesteld aan zonlicht. Met andere woorden, het is een 'opgeladen versie' van het molecuul, maar het belangrijkste is de stabiliteit: het kan tot 18 jaar meegaan zonder noemenswaardig kwaliteitsverlies. De energiedichtheid van de reactie ligt op een niveau vergelijkbaar met dat van een hoogwaardige accu.
Hoe lang duurt het?
Natuurlijk moeten we de vraag stellen: hoe lang? In het beste geval... tien jaar. Hoewel het misschien ongelooflijk klinkt, moeten we nog vooruitgang boeken op het gebied van hernieuwbare energiebronnen, maar vroeg of laat zal het vervoeren van die energie een enorme uitdaging zijn, en daar moeten we nu al aan werken.
Bron: CNN
