Historia medycyny jest pełna dziwnych narzędzi i technik o wątpliwej skuteczności. W przeszłości omawialiśmy już atomowe szarlataństwo, tytoń „polecany” przez lekarzy oraz rzekome korzyści masturbacji w leczeniu „histerii kobiecej”. Tym razem natknęliśmy się na fotografie z sesji „kąpieli galwanicznych”, które łączą elektroterapię i hydroterapię. Choć powinniśmy przeanalizować kontekst, w głębi umysłu mały głos krzyczy, że mieszanie wody i elektryczności to zły pomysł…
Koncepcja hydroterapii jest znacznie starsza, niż nam się wydaje. Egipcjanie, Grecy i Rzymianie stosowali ją powszechnie. Hipokrates przepisywał kąpiele w celu leczenia chorób, a w Azji często korzystano (i nadal korzysta) z wód termalnych, aby złagodzić niektóre dolegliwości. Jednak na początku XIX wieku pojawiła się odmiana kąpieli galwanicznej, promowana przez Jennie Kidd Trout, pierwszą licencjonowaną lekarkę w Kanadzie.
W istocie kąpiel galwaniczna może być całym ciałem lub z zastosowaniem „czterech komór” zajmowanych przez kończyny, co stanowi zaletę dla pacjenta, ponieważ pozostaje on siedzący i w ubraniu. Krążąca hipoteza sugeruje, że połączenie wody o temperaturze umiarkowanej (między 30 a 40 stopni Celsjusza) z prądami elektrycznymi o bardzo niskim natężeniu i odpowiednio izolowanymi może leczyć choroby zwyrodnieniowe, takie jak artretyzm, i inne problemy ze stawami.
Kąpiel galwaniczna należy do kategorii medycyny alternatywnej (o której mamy już zbyt wiele) i najwyraźniej nie ma żadnego nowoczesnego badania, które potwierdzałoby lub zaprzeczało jej korzyściom. Jednak na początku XX wieku były one bardzo popularne, a fotograficzne zapisy tych sesji są liczne. Poniżej mała próbka... ale nie odchodź daleko! Mamy też przypadek tak zwanej „terapii światłem”, żebyś zobaczył...
Oto galeria zdjęć z sesji kąpieli galwanicznych:
