Zmodyfikowane procesory nie są dziś niczym niezwykłym. Wystarczy przeszukać AliExpress, aby znaleźć różne mutacje z mobilnymi układami i sprzętem serwerowym. Jednak procesor, o którym mowa, pochodzi z końca lat 90., kiedy Intel dominował w świecie PC dzięki swoim Pentium II. Mowa o Genesys B52 MMX, wypuszczonym na włoski rynek przez firmę o tej samej nazwie. Jego lśniący biały kartridż i zgodność pin-to-pin ze Slot 1 skłaniają do prostego pytania: Skąd to się wzięło?
Początki
Historia mówi, że Genesys została założona w miejscowości Monopoli (Bari, Włochy) przez Marcello Console w 1998 roku. Strategia handlowa firmy opierała się na „modyfikacji” procesorów Pentium II z rdzeniem Deschutes, drugiej generacji 0,25 mikrona, chociaż dostępne informacje sugerują istnienie również jednostek Klamath o 0,35 mikrona.
Genesys B52 MMX trafił na rynek w czterech wersjach: 300, 350, 400 i 450 MHz, ze znacznym rabatem w porównaniu z odpowiednikami Intela. Na przykład B52 o 450 MHz kosztował równowartość 450 dolarów z 1998 roku, podczas gdy Pentium II 450 MHz wyceniono na 669 dolarów. Różnica z pewnością przyciągała uwagę, ale Genesys mówił też o „trzy lata gwarancji i 5 procent dodatkowej wydajności”. Jaki był haczyk?
Genesys B52 MMX: „Overclocking na sprzedaż”
Jeden z pierwszych testów Genesys B52 MMX-450 wskazuje, że jego wewnętrzna struktura jest identyczna z Pentium II 300 MHz z rdzeniem Deschutes z serii SL2W8, który rzekomo jest procesorem OEM ze względu na brak fabrycznego radiatora (SL2YK to wersja „boxed”).
To ma sens: procesory Intela z FSB 66 MHz były popularne ze względu na łatwość podkręcania (szczególnie Celeron 300A). W tym konkretnym przypadku Genesys musiał jedynie wziąć Pentium II-300 i zmienić FSB z 66 na 100 MHz, zachowując mnożnik 4,5.
Inny stary test z portalu hwupgrade.it przedstawia bardziej radykalną hipotezę: Genesys odzyskiwał rdzenie Celeron Mendocino z wyłączoną (lub uszkodzoną) pamięcią podręczną i umieszczał je na płytkach PCB z pamięcią L2 produkowaną przez NEC, tworząc w ten sposób „hybrydę” o częstotliwości 450 MHz.
Trzecia możliwość, oparta na starych wiadomościach z włoskiej grupy dyskusyjnej poświęconej overclockingowi na Usenecie, sugeruje, że Genesys znalazł sposób na modyfikację FSB „i” mnożników w procesorach Pentium II. Niestety, nie można tego potwierdzić ani zaprzeczyć bez fizycznego dostępu do jednego z tych układów, ale historia na tym się nie kończy: pamięć podręczna L2 w Genesys B52 MMX była szybsza niż w Pentium II, o od 8 do 10 procent.
Klucz leżał w timingach pamięci podręcznej L2. Genesys sprzedawał zarówno pojedyncze procesory, jak i kompletne komputery. Jeśli ktoś kupował gotowy zestaw, firma sama wprowadzała wszystkie niezbędne modyfikacje. Natomiast przy zakupie procesora „luzem” użytkownik musiał potwierdzić zgodność z płytą główną i wysłać kopię BIOS-u do Genesys pocztą elektroniczną w celu edycji i późniejszego wgrania. Oficjalna strona Genesys zaczęła udostępniać zmodyfikowane BIOS-y dla najpopularniejszych płyt Slot 1, w tym klasycznych modeli Abit i Asus.
Intel miał coś do powiedzenia...
Oczywiście Intelowi ani trochę nie spodobała się sytuacja we Włoszech i wytoczył Genesys proces. Modyfikowanie procesora lub tworzenie nowej obudowy nie było nielegalne, nie była to też podróbka. Jednak Intel skupił się na użyciu znaku „MMX”, który jest zastrzeżonym znakiem towarowym. W lutym 1999 roku sąd orzekł na korzyść Intela. Genesys bez wahania usunął napis „MMX”, a liczba dotkniętych procesorów nie przekroczyła 150.
W drugiej fazie prawnej Intel zaatakował modyfikację BIOS-ów w płytach głównych, ale to nie przyniosło efektu. W końcu Intel wrócił do sądu w czerwcu 1999 roku i pozwał Genesys o 1,4 miliona dolarów odszkodowania. Nie można jednak tracić z oczu szczegółu: Intel był w swoim żywiole. AMD, UMC, Cyrix… Intel pozywał wszystkich. Walka z włoską firmą i doprowadzenie jej do upadku nie spędzało mu snu z powiek. Jak wspomina oryginalny artykuł, Genesys wygrał bitwy, ale przegrał wojnę, a Genesys B52 MMX stał się wspaniałym obiektem kolekcjonerskim.
Źródło: CPU Shack
