„Przyszłość według lat 60.”: internet, wideokonferencje i zakupy online

Telewizory, kuchnie, samochody… przeszłość nie tylko myślała o przyszłości, ale też niejednokrotnie próbowała ją urzeczywistnić. Jednak zamiłowanie do przewidywań nigdy nie zanikło, przenosząc ogromną wyobraźnię na krótkie filmy i dokumenty. Jeden z nich został udostępniony przez serwis Kinolibrary w 2014 roku i zawiera pionierskie przykłady e-commerce w domu, płatności elektronicznych, telepracy, wideokonferencji i nauczania na odległość.

Dla nas to coś całkowicie normalnego. Kupowanie na Amazonie, wykonywanie pracy przez internet, dostęp do cyfrowych materiałów edukacyjnych… właściwie myślę, że niektórym osobom trudno byłoby wyobrazić sobie powrót do bardziej „tradycyjnych” metod, zwłaszcza gdy mierzymy się z pandemią, która wydaje się nie mieć końca. Ale jeśli cofniemy zegar o jakieś 50–60 lat, te codzienne czynności zamieniają się w science fiction.

Wideo, które przewidziało naszą codzienność

Prawdę mówiąc, coś tak prostego jak posiadanie komputera w domu było rewolucyjne pod koniec lat 60. Jednak niewielki fragment wideo należący do platformy Kinolibrary zawiera pewne przewidywania, które, szczerze mówiąc, należą do najlepszych, jakie widzieliśmy. Oto ono:

Film zaczyna się od opisania „małej wycieczki na zakupy w domu” przed interaktywnym ekranem, z dostępem do szerokiego katalogu produktów i bezpośrednich porównań między nimi. Jednym z najbardziej uderzających aspektów jest system płatności: chociaż jest to karta kredytowa, która przenosi kwotę z konta rodzinnego na sprzedawcę, użytkownik nie wpisuje danych karty ręcznie, ale klawiatura ma dedykowany otwór.

Następna sekcja mówi o „pójściu do biura”, w istocie połączeniu wspólnej telepracy i wideokonferencji z więcej niż dwoma uczestnikami, podczas gdy komputer pobiera dodatkowe informacje lub dokumenty, które pomagają w obliczeniach i analizach. Na koniec najmłodsza domowniczka używa rysika na specjalnym padzie, aby pokonać kogoś, kto wydaje się być kolegą z klasy w grze.

Na koniec zostajemy z ostatnim zdaniem: „To, co na powierzchni wygląda na technologię izolującą, mogłoby właściwie być środkiem do ponownego wprowadzenia jednostki w potrzeby i przyjemności uczestnictwa we wspólnocie.” Zdecydowanie utknęliśmy w pierwszej części, bardziej samotni i odizolowani niż kiedykolwiek, mimo że mamy cały świat na ekranie...