Neil Gehrels Swift Observatory wszedł w atmosferę 4 listopada 2026 r. o 7:39 czasu EST (12:39 UTC) nad północną Sumatrą w Indonezji, kończąc niemal 22 lata na orbicie. Dane śledzenia Sił Kosmicznych USA wskazywały miejsce w pobliżu 3° szerokości geograficznej północnej i 99° długości wschodniej; NASA później potwierdziła ten przebieg zdarzeń.
Dlaczego orbita Swifta się obniżała
Aktywność słoneczna rozszerzyła górne warstwy atmosfery, zwiększając opór, który stopniowo obniżał orbitę obserwatorium. Swift nie miał silnika, którym można było podnieść jego orbitę.
NASA próbowała temu zapobiec za pomocą statku LINK, zbudowanego przez Katalyst Space Technologies. LINK stracił kontrolę nad orientacją, a NASA 19 sierpnia 2026 r. odwołała plan przechwycenia Swifta, zanim statek zdążył podnieść jego orbitę. Kontrakt NASA na tę próbę opiewał na 30 mln dolarów.
Co Swift osiągnął podczas misji
Obserwatorium wystartowało 20 listopada 2004 r. z założeniem dwuletniej misji. NASA przypisuje mu obserwacje ponad 2000 rozbłysków gamma i badania ponad 1400 supernowych. Dane z misji wykorzystano w około 7000 prac naukowych.
Swift wykrywał i lokalizował rozbłyski gamma, przekazywał ich położenie innym obserwatoriom, a następnie kierował własne teleskopy na źródło. Jak opisywał S. Bradley Cenko, główny badacz misji, cała sekwencja zwykle zajmowała około minuty. O zakończeniu obserwacji naukowych i publicznym archiwum misji pisaliśmy wcześniej w artykule o końcu misji Swifta.
