Miód z gniazda osy camoatí jest o wiele bogatszy w smaku niż ten od pszczół. Wiem to z pierwszej ręki, nikt mi tego nie mówił. I bardzo współczuję tym osom, ale jeśli robią gniazdo tak blisko mojego domu, zagrażając całej mojej rodzinie, zobaczą moją najbardziej agresywną (i żarłoczną) stronę.
Procedura wysiedlenia i wydobycia miodu z tych małych inwazyjnych os jest tak prosta, jak prymitywna. Bierzesz długi kij, około metra, aby użyć go jak włóczni. Na końcu owijasz szmatkę i podpalasz. Potem pozostaje tylko celność. Osy camoatí budują gniazda w gałęziach drzew, więc może zająć kilka prób.
Kiedy włócznia wbija się w gniazdo, wystarczy poczekać, aż małe czarne osy opuszczą swój stary dom, zaduszone dymem. Piętnaście minut powinno wystarczyć. Gdy już żaden robak nie lata, wspinasz się na drzewo, przecinasz ten wihajster, który łączy gniazdo z gałęzią i... mniam mniam mniam!
Gorąco polecam, gdy już zdobędziesz skarb, jeść go na dziko (jak pan na tym zdjęciu). Żadnego udawania wytwornego. Ssij miód prosto z woskowych komórek, ciepły i wędzony, gęsty i pyszny. Może zjesz przy okazji jakąś larwę, nie martw się, więcej białka! Resztki rzuć psom, one też lubią miód i uwielbiają żuć wosk. Nic się nie marnuje!
I tak minął mi ten weekend. A jak twój?
Galeria
