Als we de oorsprong van het survival horror-genre bestuderen, wijzen veel teksten naar klassiekers als Haunted House voor de Atari 2600, of de verfilming van de Japanse film Sweet Home van Tokuro Fujiwara. Maar als jouw idee van survival horror een eenzaam personage is dat in het nadeel is en gedwongen wordt om hordes monsters en andere onbeschrijfelijke verschrikkingen te trotseren, dan gaat het duidelijkste voorbeeld terug tot 1992, het jaar waarin Infogrames Alone in the Dark uitbracht.
Resident Evil kwam in 1996 op de planken, en het horror-genre in videogames veranderde voorgoed. Twee jaar later verscheen het vervolg, in 1999 kregen we Resident Evil 3, en het zou een grote fout zijn om Silent Hill te vergeten, dat in datzelfde jaar debuteerde. Het was een voorrecht om de eeuw af te sluiten met het beste van survival horror in onze aderen... maar die spellen vormen niet het startpunt.
Om dat te vinden moeten we terug naar 1992. MS-DOS heerste over de wereld en de PlayStation werd nog in de ovens van Sony gebakken. Het Franse bedrijf Infogrames was nog relatief jong (negen jaar op de markt), maar wist de hele wereld te verrassen met een spel dat als inspiratiebron diende voor tientallen titels in de afgelopen decennia. Natuurlijk doel ik op Alone in the Dark.
Alone in the Dark: de beste lovecraftiaanse horror in drie decennia
De speciale editie van de Mystery Examiner, gepubliceerd op 25 augustus 1924, meldt "Een tragedie in Louisiana": de schijnbare zelfmoord van de kunstenaar en rijke local Jeremy Hartwood. "Schijnbaar" omdat de autoriteiten ervan overtuigd lijken (ze vonden zijn lichaam hangend op zolder), maar de bewoners vermoeden dat er meer achter het incident zit.
De bedienden beschreven Hartwood als een gebroken man nadat hij zijn vader verloor, geplaagd door afschuwelijke visioenen en verdiept in studies, op zoek naar een niet-bestaande verlichting. Zijn gigantische landhuis, Derceto, vergrootte alleen maar de angst en wanhoop, en hulde de kunstenaar in een benauwende en meedogenloze sfeer.
Hier splitst het verhaal van Alone in the Dark zich. Jouw missie, als je die aanvaardt, is om de rol van de privédetective Edward Carnby of van Emily Hartwood, nicht van Jeremy, op je te nemen.
Carnby is een intelligent en intuïtief man, maar met weinig "menselijke vaardigheden", apathisch en soms arrogant. Zijn belangrijkste contact met anderen verloopt via dreigementen en schuldherinneringen. Wanneer antiquair Gloria Allen zijn diensten zoekt, denkt Carnby dat het om afpersing gaat, maar de vrouw geeft hem 150 dollar vooraf, de sleutel van het landhuis Derceto en een doel: verken de piano op zolder en haal alles wat erin zit naar boven. Tot op het bot sceptisch ziet Carnby de klus als "betaalde vakantie", en geniet bij het idee om aan de klauwen van zijn bankier te ontsnappen...
Het verhaal van Emily Hartwood daarentegen gaat over een vrouw die diep onder de indruk is van het nieuws over de dood van haar oom. Overtuigd van de "ziekelijke en verschrikkelijke invloed" van het landhuis Derceto op de geest van Jeremy, verzet Emily zich fel tegen de verkoop (aanbevolen door de familieadvocaat) en besluit ze het landhuis zelf te verkennen, in de hoop een brief, briefje of waarschuwing te vinden die de fatale afloop verklaart. Emily heeft een vollediger kennis van het huis, en vooral van de geheimen, te beginnen met de laden van de piano...
Ongeacht de keuze aan het begin zijn de uitdagingen in Alone in the Dark hetzelfde: er is iets grondig mis in Derceto, en zowel Edward als Emily komen daar al snel achter. Afschuwelijke monsters spoken door de gangen, gemuteerde en hongerige vogels slaan de ramen in op zoek naar een prooi, en zelfs de meest alledaagse voorwerpen kunnen een valstrik worden.
Alsof dat nog niet genoeg is, zijn sommige vijanden immuun voor fysieke aanvallen en wapens (die bovendien beperkte munitie hebben). De enige manier om ze te overwinnen is met creatievere strategieën, of gewoon op pure snelheid. De boeken die door het landhuis verspreid liggen bevatten sleutels om puzzels op te lossen, complexe vijanden te verslaan en het duistere verhaal van Derceto beter te begrijpen, maar je moet heel voorzichtig zijn: in Alone in the Dark kan het lezen van de verkeerde tekst de dood betekenen. Regelmatig bewaren is geen slecht idee.
De vooruitgang van Edward en Emily leidt onvermijdelijk naar de waarheid over Derceto en de gruwelijke invloed die Jeremy Hartwood in waanzin deed verdrinken. Grotten met wankele bruggen, vreemde pilaren van oud gesteente, rottend water bewaakt door oeroude verschrikkingen, en een sinistere meesterbrein wacht aan het eind. Ontsnappen uit het landhuis is meer een wonder dan een doel.
"En als ik het op Windows wil?"
Alone in the Dark en de directe vervolgen zijn tegenwoordig heel eenvoudig te spelen. Good Old Games biedt de complete originele trilogie aan voor een meer dan redelijke prijs, en het wordt al voorgeconfigureerd geleverd in een DOSBox-omgeving die compatibiliteitsproblemen wegneemt. Mijn aanbeveling is om de handleiding door te nemen om de commando's te leren die Edward en Emily besturen. Er is geen muisondersteuning en alle bewegingen gebeuren met het toetsenbord. Verder denk ik dat je de muziek beter kunt uitschakelen. De soundtrack is niet slecht, maar spelen met de voetstappen van Edward en Emily door het landhuis, het gekreun van de monsters en het geluid van brekend glas verbetert de ervaring enorm.
En tot slot... Alone in the Dark krijgt een tweede reboot. De eerste was vanuit alle oogpunten afschuwelijk, en niemand praat over de verfilming als een wereldwijde afspraak om de geestelijke gezondheid van de bevolking te beschermen. Over het algemeen ziet dit nieuwe project er "goed" uit, maar het straalt een gevoel uit tussen BioShock en de nieuwe Resident Evil, wat niet helemaal past bij iemand die "alleen in het donker" is. We wachten af.
