Google DeepMind ogłosił 22 października 2026 r. mapę ForTy 2020 o rozdzielczości 10 m oraz wczesny roczny szereg obejmujący lata 2017–2025. Mapa bazowa rozróżnia sześć typów lasów i użytkowania gruntów, a szczegółowe wyniki walidacji opublikowane dla ForTy dotyczą właśnie danych z 2020 r. Projekt powstał we współpracy z Google Research, World Resources Institute (WRI) i International Institute for Applied Systems Analysis (IIASA).
Sześć klas zamiast samej obecności drzew
ForTy klasyfikuje teren jako las pierwotny, las regenerujący się naturalnie, las sadzony, plantację leśną, uprawy drzewne i agroleśnictwo albo pozostałe tereny. To rozróżnienie pozwala oddzielić las naturalny od plantacji czy uprawy drzew, choć wszystkie mogą wyglądać na zielone na zdjęciu satelitarnym.
Las pierwotny oznacza tu las rodzimych gatunków bez widocznych śladów ingerencji człowieka. Las regenerujący się naturalnie odtworzył się głównie samoczynnie po zaburzeniu spowodowanym przez człowieka. Las sadzony powstaje przede wszystkim przez sadzenie lub siew, a plantacja leśna jest intensywnie zarządzana i zwykle składa się z jednego lub dwóch gatunków drzew w podobnym wieku. Do upraw drzewnych i agroleśnictwa zaliczają się między innymi plantacje palm olejowych, kauczukowców i sady. Kategoria „Pozostałe” obejmuje też tereny zadrzewione, których ForTy nie wydziela jako osobnej klasy.
Granicę między lasem sadzonym a plantacją autorzy wyznaczają operacyjnie na podstawie okresu rotacji: ponad 40 lat przypada na las sadzony, a 40 lat lub mniej na plantację. To przybliżenie nie musi pasować do każdego systemu gospodarowania.
Zasięg i rozdzielczość mapy ForTy
Raster ForTy ma piksele o rozmiarze 10 × 10 m i obejmuje lądy między 65°S a 84°N. Rozdzielczość opisuje wielkość komórek mapy, nie pewność przypisania każdej z nich do klasy. Podgląd mapy agreguje dane do dominującej klasy w komórce o powierzchni 1 km², podczas gdy właściwy zbiór ma rozdzielczość 10 m.
Co mierzą wyniki walidacji
Autorzy publikacji w „Scientific Data” podają 90,2% dokładności dla klasyfikacji sześciu klas na 8190 lokalizacjach, których ocenę rozstrzygnął konsensus ekspertów. W badaniu oceniono łącznie 9100 lokalizacji. Dwie pozostałe wartości dotyczą odrębnych zadań: 94,8% dla rozróżnienia lasu naturalnego i terenu nienaturalnego oraz 95,5% dla rozróżnienia lasu i terenu bez lasu.
| Miara walidacji | Wynik | Co mierzy |
| Dokładność dla sześciu klas | 90,2% | Klasyfikację sześciu typów na 8190 lokalizacjach rozstrzygniętych przez ekspertów |
| Las naturalny a teren nienaturalny | 94,8% | Odrębne zadanie klasyfikacji binarnej |
| Las a teren bez lasu | 95,5% | Odrębne zadanie klasyfikacji binarnej |
| F1: las pierwotny | 82,9% | Wynik dla tej klasy |
| F1: las regenerujący się naturalnie | 72,6% | Wynik dla tej klasy |
| F1: plantacja leśna | 66,7% | Wynik dla tej klasy |
| F1: las sadzony | 58,2% | Wynik dla tej klasy |
| F1: pozostałe tereny | 96,4% | Wynik dla tej klasy |
Ogólna dokładność nie oznacza takiego samego wyniku dla każdej kategorii. Wskaźniki F1 podane dla poszczególnych klas różnią się: wynoszą od 58,2% dla lasu sadzonego do 96,4% dla kategorii „Pozostałe”. Wartości 94,8% i 95,5% również nie opisują tego samego: każda odpowiada na inne pytanie o podział terenu.
Jak interpretować pewność klasyfikacji
Wyniki pewności przypisane klasom są względnymi ocenami, a nie skalibrowanymi prawdopodobieństwami. Wyższy próg wyboru ogranicza błędne wskazania kosztem części trafnych wykryć; niższy próg sprzyja wykrywaniu większej liczby obszarów, ale zwiększa ryzyko pominięć. Granice klas i piksele mieszane mogą utrudniać klasyfikację, a historii zarządzania lasem nie da się bezpośrednio odczytać ze zdjęć satelitarnych.
ForTy może wspierać monitoring związany z unijnym rozporządzeniem w sprawie produktów niepowodujących wylesiania (EUDR), ponieważ jego klasy odpowiadają definicjom używanym w tym kontekście. Klasyfikacja na mapie pozostaje jednak wynikiem typologii terenu, a nie rozstrzygnięciem zgodności produktu lub konkretnej działki z przepisami.
Gdzie otworzyć mapę i szereg roczny
Mapę bazową ForTy 2020 można eksplorować w Google Earth Engine, a osobny widok obejmuje wczesny szereg roczny z lat 2017–2025. Szczegółowe wyniki walidacji podane dla ForTy dotyczą mapy bazowej z 2020 r.
